Mwangaza Estate ilikuwa imebadilika kiasi cha kumfanya Mariam asimame mlangoni na kuangalia mara ya pili. Jengo la zamani lilikuwa limepakwa rangi ya njano iliyochuja, maduka mawili ya chini yalikuwa yamegeuka kuwa saluni na duka la betri, na njia ya nyuma iliyokuwa na udongo sasa ilikuwa na paving ya mawe. Lakini ngazi zilizopinda bado zilikuwa pale, pamoja na dirisha dogo la chumba namba saba lililokuwa linaangalia barabara.
Alifika jioni baada ya kujaribu mara mbili kumpigia Halima bila jibu. Ujumbe wake ulikuwa umeonekana, lakini Halima hakujibu. Mariam alijisemea kwamba huenda alikuwa kazini, huenda simu ilikuwa silent, huenda mtu aliyepokea jina lake kwenye bureau hakuwa na uhusiano wowote na ukimya huo. Alikuwa akijipa sababu nyingi kwa sababu sababu moja tu ilikuwa inamwogopesha: Halima alijua kuna jambo.
Mariam alimpata mzee aliyekuwa ameketi mbele ya duka la betri. Hakuwa yule mwenye nyumba wa zamani, lakini uso wake ulimkumbusha mtu aliyekuwa akiishi upande wa pili wa jengo.
“Samahani,” Mariam alisema. “Ulimjua mwenye nyumba wa zamani? Mzee Karanja?”
Mzee huyo aliinua macho. “Karanja alihamia Nakuru miaka mingi iliyopita. Wewe ni wa chumba gani?”
“Nilikuwa chumba cha saba. Wakati wa chuo.”
Alimtazama kwa muda, kisha akacheka kidogo. “Wasichana wa chumba cha juu? Mlikuwa mnaosha vyombo mnapigana.”
“Kulikuwa na watu watatu.”
“Nilikuwa najua wawili. Mmoja alikuwa anaimba sana.”
“Mimi sikuwa naimba.”
“Basi wewe ndiye uliyekuwa unafunga dirisha.”
Mariam alitabasamu kwa mara ya kwanza siku hiyo. “Unakumbuka daftari la kodi?”
“Daftari la Karanja lilichukuliwa na mtoto wake. Kwa nini?”
“Natafuta uthibitisho wa tarehe nilizoishi hapa.”
Mzee huyo akamwita mwanamke wa saluni. Mwanamke alitoka akiwa ameshikilia kitambaa cha kufutia mikono.
“Huyu anatafuta daftari la zamani,” mzee alisema. “Unajua nyumba ya Karanja?”
Mwanamke akamwangalia Mariam kwa makini. “Ulikuwa na rafiki mwenye nywele fupi?”
“Halima?”
“Ndiyo. Alikuwa anakuja kuchukua barua mara nyingi.”
Mariam alihisi misuli ya shingo ikikaza. “Barua zangu?”
“Siwezi kusema zote. Wakati huo watu walikuwa wakipeleka barua kwa caretaker. Halima alikuwa anapita kabla ya kwenda class.”
“Aliwahi kuchukua bahasha ya chuo?”
Mwanamke huyo akakunja kitambaa. “Hilo ni jambo la zamani, dada.”
“Najaribu kufuatilia record ya elimu.”
Mzee wa betri aliinamia mbele. “Kama unatafuta Karanja, mtoto wake ana kibanda cha vifaa kule nyuma ya soko. Jina ni Nuru. Muulize.”
Mariam aliwashukuru na kuingia kwenye njia ya nyuma. Ukuta ulikuwa na matangazo ya vyumba vipya, lakini aliweza kutambua sehemu ya dirisha la chumba namba saba. Wakati huo dirisha hilo lilikuwa na pazia la bluu waliloshona kwa kitambaa cha bei rahisi. Mariam alikumbuka usiku aliokuwa akirudi kutoka kazi ya kushona mapambo kwenye hoteli. Halima alikuwa akimfungulia mlango hata kama alikuwa amelala.
Nuru alimkumbuka baba yake na akamruhusu kuangalia masanduku mawili ya nyaraka. Daftari la kodi lilikuwa limefungwa na utepe uliokauka. Kurasa nyingi zilikuwa na majina na tarehe zilizofifia. Mariam alipotaja mwaka, Nuru aligeuza kurasa kwa uangalifu.
“Chumba saba,” alisema. “Hapa. Mariam Said. Halima Noor. Mtu wa tatu aliitwa Rehema.”
Mariam aliweka kidole juu ya mstari. Kulikuwa na tarehe ya kuanza kodi, deposit, na namba ya simu ya Halima iliyoandikwa kama contact ya dharura. Jina lake lilikuwa limetajwa pamoja na anwani ile ile iliyokuwa kwenye report ya bureau.
“Na hii ni copy halisi?” Mariam akauliza.
“Daftari la nyumba. Kwa nini?”
“Anwani ya chuo imeonekana kwenye record ya mkopo.”
Nuru alimuangalia, sasa bila tabasamu. “Mtu amekopa kwa jina lako?”
“Bado sijui.”
“Halima alitumia address hii kwa barua zake?”
“Ndiyo. Tulikuwa tunaishi pamoja.”
“Basi huenda kuna watu walijua.”
Mariam alifunga daftari. “Nahitaji picha ya page hii.”
Nuru aliruhusu. Alipiga picha kutoka pande mbili, akihakikisha tarehe na jina vinaonekana. Kisha akaomba namba ya Nuru iwapo angehitaji statement ya kwamba daftari lilikuwa la nyumba. Nuru aliandika namba kwenye karatasi ndogo na kumwambia Karanja alikuwa na baadhi ya nakala za zamani kwenye box.
“Usiache address hii ikiwa peke yake,” Nuru alisema. “Address inathibitisha uliishi hapa, lakini haijibu nani aliwasilisha nini.”
“Hilo ndilo ninalotafuta.”
Alipotoka kwenye kibanda, simu yake ilitetemeka. Ujumbe kutoka kwa Kendi: *Supplier wa taa anakubali nusu deposit mpaka kesho saa kumi. Babu amesema bei ya kitambaa imepanda. Tumeanza kukata nonessential.*
Mariam alijibu: *Endeleeni na essentials. Usitumie reserve bila kuniambia.*
Akaanza kutembea kuelekea kituo cha matatu, lakini akasimama alipofika kwenye kibao cha zamani kilichobaki ukutani: **ROOMS TO LET — ASK CARETAKER.** Chumba namba saba kilikuwa nyuma yake, kisicho na pazia la bluu, lakini kumbukumbu zake zilikuwa zimefunguka kama drawer iliyosukumwa kwa nguvu.
Halima alikuwa mtu wa kwanza kujua kwamba Mariam angefanya kazi usiku. Wakati Mariam aliporudi, Halima angekuwa amekaa na barua kadhaa mezani.
“Barua zako zilikuja,” Halima alikuwa akisema.
“Umezifungua?”
“Unanijua.”
Mariam alikuwa akicheka na kuchukua bahasha. Wakati huo hakukuwa na sababu ya kuuliza zaidi. Walikuwa wakitegemeana kwa vitu vidogo: chai, notes, barua, kodi. Uaminifu wao haukuandikwa, ndiyo maana sasa haukuwa na risiti.
Simu iliita. Ilikuwa Halima.
“Mariam?”
Sauti yake ilikuwa ya chini, na nyuma kulikuwa na kelele za wanafunzi. Mariam alisogea kwenye ukuta wa jengo.
“Nimekutumia ujumbe.”
“Nimeuona.”
“Nilitaka kukuuliza kuhusu zile siku za chuo.”
Halima alikaa kimya.
“Ni kuhusu student finance,” Mariam akaongeza.
Kelele upande wa pili zikapungua, kana kwamba Halima alikuwa ameenda mahali pa faragha.
“Umeipata wapi hiyo habari?”
“Bureau ina record ya education loan kwa jina langu. Inasema ilitolewa 1997.”
“1997?” Halima akarudia. Mshangao wake ulionekana wa kweli, lakini Mariam hakutaka kuamua haraka.
“Ulikuwa unapeleka baadhi ya forms zangu. Na barua.”
“Ndio, lakini…”
“Halima, sikukupigia kukushutumu.”
“Sijafikiria hivyo.”
“Basi tuongee. Nimepata daftari la Karanja. Linaonyesha address na majina yetu.”
Mariam alisikia pumzi ya Halima ikibadilika. “Usinitumie chochote kwa message.”
“Kwa nini?”
“Siwezi kuzungumza sasa.”
“Nina deadline ya biashara na dispute ya bureau. Nahitaji timeline.”
“Kesho.”
“Kesho ni supplier deadline.”
“Nilisema kesho, Mariam.”
Halima alikata simu kabla Mariam hajajibu. Aliweka simu chini na kuangalia street iliyokuwa ikianza kuwaka taa. Kwenye mkono wake kulikuwa na picha ya page ya daftari: jina lake, jina la Halima, chumba namba saba.
Hakukuwa na neno la mkopo.
Lakini Halima alikuwa ameona ujumbe na hakujibu.
---