Asubuhi iliyofuata Joyce alipanga ziara ya dakika ishirini kwenye fleti ya Asha na David. Halima alikubali kwa sharti moja: Joyce awepo tangu mwanzo hadi mwisho. Hakutaka kuingia katika nyumba ya watu waliokuwa wamefika mlangoni kwake usiku bila mtu wa tatu anayejua kilichokubaliwa.
Asha ndiye aliyefungua mlango. David alikuwa nyuma yake, kimya na uso uliojaa uchovu. Joyce aliweka faili yake kwenye meza na kusema, “Leo hatujaja kuamua nani ni mtu mzuri. Tunakuja kuona jambo linalopimika.”
Halima alipenda sentensi hiyo kwa sababu haikumpendelea mtu yeyote.
Asha alimpeleka hadi chumbani. Kitanda kilikuwa kimeegemea ukuta wa upande wa ua. Kutoka mahali alipolala, Halima angeweza kuona dirisha la studio yake mwenyewe ng’ambo ya nafasi nyembamba kati ya majengo. Mchana, sehemu hiyo ilionekana isiyo na maana. Usiku, mstari huo ungekuwa njia ya moja kwa moja.
“Simama hapa,” Asha alisema.
Halima alisimama upande wa mto. Asha akafungua simu yake na kuonyesha picha mbili. Ya kwanza ilikuwa ya saa 23:41, ya pili 00:18. Mwanga mweupe ulijaa kwenye pazia jepesi na kuunda mraba mkali ukutani.
“Hii ilikuwa kabla hujahamisha taa?” Halima aliuliza.
“Ndiyo. Hii ndiyo complaint ya kwanza.”
Halima hakutafuta sababu. Aliitambua mara moja. Taa ya zamani ya mezani ilikuwa na kichwa kipana na mara nyingi aliiinua juu wakati wa kuchanganya rangi. Kabla ya ujumbe wa menejimenti, hakuwahi kufikiria kwamba pembe yake ingeweza kuvuka ua.
“Basi hili lilikuwa tatizo halisi,” alisema.
David akakunja mikono. “Ndivyo tulivyokuwa tukisema.”
“Ndiyo. Na kuja mlangoni usiku bado haikuwa sawa.”
Joyce akainua mkono. “Tusiunganishe masuala hayo.”
Asha akakaa pembeni ya kitanda. “Mimi sitaki Halima aache kazi. Nataka nikienda kulala nisiwe na mwanga wa mtu mwingine kwenye ukuta.”
David akasema, “Suluhu rahisi ni kuzima taa baada ya saa kumi na moja.”
Halima akamgeukia. “Hiyo si suluhu rahisi kwangu. Wateja wangu wako katika maeneo tofauti. Kuna siku napokea marekebisho usiku. Na hii ni nyumba yangu pia.”
“Basi sisi tufanye nini?”
Asha hakumwangalia mume wake. “Ningependa nijibu mwenyewe.”
Ukawa ukimya mwingine, tofauti na ule wa usiku. David alikaa nyuma. Asha akaendelea, “Nahitaji mwanga usinipige moja kwa moja. Sijui kama hilo linahitaji saa ya kufunga kazi yako.”
Halima akagundua kwamba kwa mara ya kwanza mgogoro ulikuwa na umbo linaloweza kutengenezwa. Sio *taa au giza*. Sio *uhuru au usingizi*. Ilikuwa pembe, pazia, nafasi ya meza na namna watu walivyowasiliana kabla ya kuchukiana.
Joyce akatoa nakala za malalamiko. Kulikuwa na barua tatu. Ya kwanza ilikuwa na picha, ya pili ilisema mwanga ulikuwa umepungua lakini bado ulikuwepo, na ya tatu iliuliza kama Halima alikuwa amepokea ujumbe wowote. Kwenye mfumo wa menejimenti, ujumbe wa kwanza ulikuwa umewekwa kama “forwarded,” lakini hakuna uthibitisho uliokuwa umeambatanishwa.
“Kwa nini hii haikunifikia?” Halima aliuliza.
Joyce alitikisa kichwa. “Nitalazimika kufuatilia. Sitoi jibu la kubuni.”
Hilo lilimridhisha zaidi kuliko visingizio.
Halima aliomba kuona tena mstari wa dirisha kutoka kitandani hadi studio. Aliinama kidogo, akabadilisha pembe, akapima kwa macho sehemu ya juu ya dirisha lake. “Ninaweza kufanya mambo mawili ndani ya siku mbili: pazia lenye tabaka na kifuniko cha taa. Pia nitaondoa meza kwenye mstari huu.”
David akasema, “Na kama bado kuna mwanga?”
“Tutapima tena. Lakini sitakubali sheria ya saa kabla hatujui kama marekebisho yanafanya kazi.”
Asha akasema, “Hiyo inanitosha kwa sasa.”
Joyce akaandika kwenye fomu. “Kwa sasa,” alirudia. “Kwa sababu tunahitaji hatua inayofuata ikiwa haitoshi.”
Halima alipokuwa akiondoka, David alimfuata hadi sebuleni lakini hakukaribia mlango wa nje. “Nilikuwa nimekasirika jana,” alisema.
Halima hakutoa radhi kwa niaba yake wala kumfariji. “Hasira inaweza kuwepo. Lakini mlango wangu una mpaka.”
David akatikisa kichwa. “Nimeelewa.”
“Na mimi nimeona mwanga uliokuwa wa kweli.”
Huo ulikuwa mkataba mdogo, usio na urafiki lakini wenye ukweli wa kutosha.
Joyce alifunga faili na kuweka kalamu kwenye mstari wa mwisho. Halima alitazama sentensi aliyoandika kabla ya kusaini:
Asha alimwonyesha pia mahali alipokuwa amesogeza kiti chake baada ya wiki ya kwanza. Halima hakutaka kuona chumba hicho kama exhibit, lakini movement ya furniture ilikuwa taarifa: Asha alikuwa amebadilisha maisha yake kabla hawajawahi kuzungumza vizuri. “Nilianza kulala upande huu,” Asha alisema, “kwa sababu ile line iligonga moja kwa moja pale.” Halima akauliza, “Na wakati taa yangu ilikuwa imezimwa?” Asha akakiri hakuwahi kufanya test iliyotenganisha vyanzo. Hapo Halima aliona tatizo la kwanza la reasoning yao: wote walikuwa na observations, hakuna aliyekuwa na isolation.
Waliporudi nje ya fleti, Joyce aliwaomba waandike kila mmoja kile anachokubali bila kujadili responsibility. Halima akaandika kwamba taa yake ya awali inaweza kuonekana moja kwa moja katika angle fulani. Asha akaandika kwamba hajui ni kiasi gani cha mwanga wa sasa kinatoka studio na kiasi gani kinatoka maeneo ya pamoja. Karatasi hizo mbili hazikutoa suluhu, lakini ziliweka msingi ambao haukuwa na neno “always” wala “never.” Halima alipoisaini, alihisi kama anapoteza sehemu ya nafasi yake ya kusema hana kosa; wakati huo huo alipata nafasi ya kupima badala ya kujitetea.
Joyce aliomba pia waangalie hali ya mchana ili wasichanganye mwanga wa jua na wa usiku. Halima alisimama kwenye ua na kuangalia geometry ya madirisha. Kwa mara ya kwanza aliona kwamba nyumba hazikuwa uso kwa uso moja kwa moja; zilikuwa zimepishana kidogo, jambo ambalo lilifanya reflection ibadilike kulingana na angle. Asha alisema usiku wa kwanza alikuwa amejaribu kufunga pazia lake la kawaida lakini mwanga uliingia juu. Halima akaandika hilo kwenye notebook. Maelezo hayo yalifanya pendekezo la pazia liwe concrete: si “funga pazia zaidi,” bali gap ya juu na direction ya beam. Walikubaliana kwamba marekebisho yoyote yangejaribiwa kwa hali ile ile ya matumizi, si kwa kuonyesha solution wakati taa zimezimwa.
**Marekebisho ya kwanza — saa 48.**
#