Mariam Kenga alikuwa amesimama nyuma ya kaunta ya duka lake akipanga vifungashio vya balbu wakati simu ilipoanza kutetemeka juu ya daftari la mauzo. Namba haikuwa imehifadhiwa. Alitazama skrini mara moja, akaiacha iendelee kuita, halafu akamwambia Neema, msichana aliyekuwa akipokea mzigo wa soketi mlangoni, “Hizi simu za ajabu siku hizi zimenichosha.”
Ilikata. Dakika mbili baadaye ikaita tena.
Mariam aliichukua bila kusema jina lake. Sauti ya mwanamume ilijitambulisha kwa cheo cha polisi na kutaja jina lake kamili: Mariam Saumu Kenga. Kabla hajajibu, mtu huyo akataja namba ya kitambulisho chake, tarakimu moja baada ya nyingine. Mariam alinyooka. Hakupenda jinsi tumbo lake lilivyojikunja, lakini alikumbuka video alizokuwa amewaonyesha wateja wake wenyewe kuhusu matapeli wa simu.
“Unaweza kusema chochote,” alisema. “Sitathibitisha taarifa binafsi kwa simu.”
Mtu huyo hakubishana. Alisema tu kwamba kulikuwa na faili ya uchunguzi inayohusu mpango wa uwekezaji wa Mwangaza Growth Network na kwamba alitakiwa kufika kituo cha polisi. Hakumtaka atume pesa. Hakumtaka afungue kiungo. Hakumtaka aseme namba ya siri. Hilo ndilo lililomsumbua zaidi.
“Ni kituo gani?” Mariam aliuliza.
Sauti ikataja kituo kilichokuwa umbali wa dakika kumi na tano kwa miguu kutoka dukani.
Mariam akacheka kwa nguvu kuliko alivyohisi. “Kama ni polisi, nitakuja mwenyewe. Sitafanya mahojiano kwa simu.”
Alikata, akaweka simu juu ya kaunta. Neema alikuwa amesimama kimya na boksi la soketi mikononi.
“Ulisikia?” Mariam akauliza.
“Nilisikia ulivyosema polisi.”
“Scam.”
Neema hakusema ndiyo. Aliweka boksi chini. “Wanajua namba yako ya kitambulisho?”
Mariam akakunja uso. “Taarifa zinavuja kila mahali. Usishtuke kwa sababu mtu anajua jina lako.”
Huo ulikuwa ushauri ambao Mariam mwenyewe alikuwa ameutoa mara nyingi: usikubali presha, usitume taarifa nyeti, thibitisha kupitia njia rasmi. Lakini aliporudia maneno hayo sasa, yalisikika kama alama alizokuwa akijipangia yeye mwenyewe ili asione kitu kingine.
Alifungua historia ya simu. Namba ya jana iliyokuwa imesema yeye ni “afisa wa kitengo cha fedha” ilikuwa tofauti. Alikuwa ameifungia. Hii ya leo ilikuwa mpya. Simu ya jana ilikuwa imetaka “uthibitisho wa haraka.” Simu ya leo haikutaka kitu ila afike kituoni.
Neema akasema, “Ukienda, funga duka?”
Mariam akatikisa kichwa. “Wewe baki. Nitarudi.”
“Kama si scam?”
Mariam akamwangalia. Swali lilikuwa rahisi sana, na ndiyo sababu lilimuudhi.
“Nikienda kituoni, nitajua.”
Aliingia chumba kidogo cha nyuma, akachukua mkoba wake, leso na kitambulisho. Alipokishika kitambulisho, alisimama. Namba aliyokuwa ameisikia kwenye simu ilikuwa sahihi. Si karibu sahihi. Sahihi kabisa.
Kwa muda alitaka kumpigia Halima. Dada yake alikuwa mtu wa kwanza aliyempigia alipokutana na jambo lisiloeleweka. Lakini jina la Halima lilimrudisha kwenye kipindi ambacho hakutaka kukifungua mchana huo—mikutano ya Mwangaza, mazungumzo ya faida, watu waliokuwa wamemwambia baadaye kuwa pesa zao zimekwama.
Mariam alifunga mkoba.
“Nitaenda mwenyewe,” alisema.
Barabara ilikuwa na jua kali. Aliamua kutotumia bodaboda, ingawa angefika haraka. Alitaka kutembea. Hatua zilimpa muda wa kupanga maelezo yake: yeye pia alikuwa ameweka pesa; hakuwa mmiliki wa kampuni; hakuwahi kushika akaunti yao; hakuwa promoter mkuu. Aliwahi kusaidia kupanga ukumbi, ndiyo. Aliwahi kutuma ujumbe kwa ndugu, ndiyo. Lakini hilo halikumfanya mhalifu.
Alijikuta akitumia neno hilo—mhalifu—kabla mtu yeyote hajamtuhumu.
Alivuka barabara. Simu ikatetemeka tena. Namba ileile.
Hakupokea.
Badala yake, aliingia kwenye programu ya ujumbe na kuandika kwa Neema: *Niko njiani kituoni. Ukiulizwa, sema nimerudi baadaye. Usimpe mtu taarifa zangu.*
Kisha akapiga picha ya historia ya simu. Hakujua kwa nini. Labda kwa sababu alitaka ushahidi kwamba alikuwa amepokea simu ya kushangaza. Labda kwa sababu sehemu fulani ndani yake ilijua kwamba kabla ya dakika chache kupita, simu hiyo ingeacha kuwa hadithi ya kusema na kuwa jambo la rekodi.
Alipofika kwenye lango la kituo, askari wa zamu alimwelekeza mapokezi. Kulikuwa na kiti cha plastiki cha bluu, dawati lenye daftari kubwa, na shabiki uliogeuka polepole huku ukitoa sauti ya kukwaruza.
“Mimi nimekuja kuthibitisha simu,” Mariam alisema. “Nimepigiwa na mtu anayesema ni polisi. Sitaki kudanganywa.”
Afisa aliyekuwa mezani hakutabasamu. Aliuliza namba iliyompigia, akaandika. Akamuuliza jina lake.
“Mariam Kenga.”
Afisa akatazama skrini ya kompyuta, kisha uso wake ukabadilika kwa kiwango kidogo tu—kidogo, lakini Mariam alikiona.
Mbele ya kituo, Mariam alisimama kwa sekunde chache kabla ya kuingia. Aliangalia bango la huduma za wananchi na namba zilizochapishwa kwa malalamiko. Akapiga moja ya namba hizo kwa simu yake mwenyewe, si ile aliyokuwa ametumiwa na mpigaji. Mtu wa mapokezi alijibu, akathibitisha kwamba kituo kilikuwepo na kwamba angeweza kufika bila kutoa taarifa zaidi kwa simu. Hatua hiyo ndogo ilimrudishia pumzi. Haikuthibitisha kwamba mpigaji alikuwa polisi, lakini ilithibitisha njia ya kuangalia.
Alipokuwa akingoja kuvuka lango, Neema alimwandikia tena: *Kuna supplier amekuja. Nimwambie nini?* Mariam akajibu kuhusu invoice na bei, mazungumzo ya kawaida yaliyomkumbusha kwamba duka lake bado lilikuwa na maisha. Kisha ujumbe mwingine ukaingia kutoka namba isiyojulikana: *Usichelewe kufika. Hili ni jambo zito.* Mariam hakujibu. Aliipiga screenshot pia. Akiwa dukani angeweza kuifuta kama spam. Sasa aliamua kuhifadhi kila kitu kwa sababu hakuwa tayari tena kutegemea kumbukumbu yake pekee.
Ndani ya kichwa chake, alifanya mazoezi ya kile angesema: *Nimekuja kuthibitisha simu. Sitatoa PIN, sitatuma fedha, sitafuata kiungo.* Alijizuia kuongeza, *na mimi sijafanya chochote.* Hilo lilikuwa hitimisho ambalo hakuwa ameombwa kulitoa.
Alikumbuka pia siku aliyomfundisha Halima jinsi ya kukata simu za matapeli. “Usiogope cheo,” alikuwa amesema. “Thibitisha mwenyewe.” Ironia ilimuuma. Leo alikuwa akifanya alichowahi kufundisha wengine, lakini tofauti ilikuwa kwamba uthibitisho unaweza kuleta jibu asilolitaka.
Mariam alipoingia kwenye kivuli cha lango, alihisi miguu yake ikiwa mizito. Hakurudi nyuma. Alijipa sheria moja tu: asiseme zaidi ya kile anachojua, na asikimbie kwa sababu ya kile anachohofia.
“Una kitambulisho chako?” afisa akauliza.