Mvua ilianza bila onyo, ikipiga mabati ya maduka ya mtaa wa Ngara kwa nguvu iliyofanya watu waliokuwa barabarani wakimbilie chini ya vibanda. Amina Njeri alikuwa ameinama juu ya mashine ya kufulia iliyokuwa inakataa kutoa maji wakati Salma alipaza sauti kutoka mbele ya duka.
“Dada Amina, kuna mzee hapa. Anaomba kukaa tu mpaka mvua ipungue.”
Amina aliinua kichwa. Mlangoni alisimama mwanamume mrefu aliyekonda, koti lake la kahawia likiwa limejaa matone. Alishika ukuta kwa mkono mmoja, si kama mtu anayekwepa mvua pekee bali kama mtu anayehitaji ukuta usiondoke. Nyuma yake wateja wawili walikuwa wakisukumana kuingia bila kulowa.
“Karibu, mzee,” Amina alisema. “Huku mbele kuna watu wengi. Njoo upande wa nyuma, kuna kiti na hewa.”
Alifungua mlango mdogo uliounganisha sehemu ya mapokezi na eneo la kupangia nguo. Hakumpeleka ndani kabisa; aliweka kiti cha plastiki karibu na mlango ulio wazi, mahali Salma angeweza kuwaona wote wawili. Mzee aliketi kwa tahadhari, akavuta pumzi ndefu kisha akatabasamu kwa aibu.
“Mvua imenishinda leo,” alisema.
“Umetoka mbali?”
“Kituo cha basi tu.”
Amina alimpa kikombe cha maji. Mzee alikishika kwa mikono miwili lakini hakunywa mara moja. Salma alirudi mbele kuhudumia wateja, na kelele ya mashine ikachanganyika na mvua. Amina alirudi kwenye bomba la mashine yake, mara kwa mara akimtazama mgeni. Alipoona kichwa chake kikishuka kana kwamba usingizi umemvaa ghafla, aliweka spana chini.
“Mzee?”
Hakujibu. Kikombe kiliteleza kutoka mikononi mwake, maji yakamwagika sakafuni. Mwili wake ukapinda pembeni. Amina aliufikia mgongo wa kiti kabla hajagonga meza.
“Salma!”
Salma alikimbia kutoka mbele. Mteja mmoja akatoa simu yake na kuanza kurekodi.
“Tafadhali usirekodi,” Amina alisema kwa sauti kali. “Piga nafasi. Tuweke hewa.”
Hakujaribu kumpa dawa wala kumtikisa. Aliweka kiti sawa, akahakikisha njia ya kupumua haizuiwi na kola ya koti, kisha akatoa simu yake. Mikono yake ilitetemeka alipotoa maelezo kwa huduma ya dharura: duka la kufulia karibu na kituo cha mafuta cha zamani, mwanamume mzee, amepoteza nguvu, bado anapumua.
“Muda?” mhudumu wa simu aliuliza.
Amina aliangalia saa ya simu. “Saa kumi na moja na dakika arobaini na mbili.”
Salma alifungua mlango wa mbele zaidi. Wateja waliondolewa pembeni. Mtu mwingine alitaka kumpa mzee chai yenye sukari; Amina alimzuia kwa upole.
“Tusimpe chochote mpaka watu wa afya wafike.”
Dakika zilionekana kuwa ndefu kuliko mvua. Mzee alifumbua macho mara moja, akajaribu kusema kitu kisichosikika, halafu akayafumba tena. Amina alimwambia, “Msaada unakuja. Usijaribu kusimama.” Hakujua kama alimsikia.
Ambulensi ilipofika, wahudumu wawili waliingia na mfuko mkubwa. Waliuliza alipoanguka, kama alikuwa amekula kitu dukani, kama Amina alimjua. Amina alijibu moja baada ya jingine.
“Jina lake?”
“Sijui. Aliingia tu kwa mvua.”
“Ulimpa nini?”
“Maji tu. Hakunywa zaidi ya funda moja, kama alikunywa kabisa.”
Walipopata kitambulisho kwenye mfuko wake, mmoja wao akasoma jina: Baraka Mwangangi. Amina alilihifadhi kichwani bila kujua kwa nini. Wahudumu wakamweka kwenye machela na kumtoa. Nje, watu walikuwa wamekusanyika chini ya paa. Simu kadhaa zilielekezwa kwa ambulensi.
Mlinzi wa jengo alimwomba Amina jina na namba yake kwa kumbukumbu ya tukio. Alimpa, kisha akauliza kama kamera za jengo zilikuwa zinarekodi. Mlinzi akasema ndiyo. Amina alijisikia nafuu kwa sekunde moja. Rekodi ilimaanisha hatalazimika kutegemea kumbukumbu yake iliyokuwa tayari imevurugika.
Ambulensi ilipoondoka, mvua ilikuwa imeanza kupungua. Amina na Salma walibaki kimya. Sakafuni, maji kutoka kwenye kikombe yalikuwa yamechanganyika na matone yaliyotoka kwenye koti la mzee. Amina alichukua kitambaa, lakini alipofika kwenye kiti alisimama.
“Mama yako alikuwa anasemaje?” Salma aliuliza polepole. Alijua Amina alikuwa amewahi kumtaja marehemu mama yake.
Amina akatabasamu bila furaha. “Usimkatalie mtu mlangoni.”
“Ulimkatalia?”
“Hapana.”
“Basi?”
Amina hakujibu. Alifuta maji, akaweka kiti pembeni na kurudi kwa mashine iliyokuwa bado inaonyesha kosa lilelile. Kazi ilijaribu kuendelea kana kwamba hakuna kilichotokea. Wateja wawili waliokuja kuchukua nguo waliuliza kwa udadisi, lakini Amina aliwaambia tu kwamba mtu alikuwa ameugua na amepelekwa kupata msaada.
Saa moja baadaye, Juma alipiga simu kuuliza angechelewa kufika nyumbani kwa sababu ya kazi ya friji. Amina alimweleza kwa sentensi chache. Juma akasema, “Umefanya vizuri. Usijitie kichwani.”
Amina alitaka kukubali. Alitaka siku iishie hapo: mgeni, msaada, ambulensi. Lakini alipokuwa akifunga rejista, simu yake ililia kutoka namba asiyoijua.
“Bi. Amina Njeri?” sauti ya mwanamke iliuliza.
“Ndiyo.”
“Ninapiga kutoka kituo cha afya. Tunahitaji kuthibitisha taarifa kuhusu Mzee Baraka Mwangangi, aliyefikishwa kutoka duka lako.”
Amina alishika kaunta kwa mkono mmoja.
“Yukoje?”
Kulikuwa na ukimya mfupi upande wa pili.
“Naomba kwanza uthibitishe wewe ndiye uliyekuwa naye kabla ya ambulensi kufika.”
Amina akatazama kiti kilichokuwa sasa kimekauka karibu na mlango.
“Ndiyo,” alisema. “Nilikuwa hapo.”
Kabla hajapokea simu ya kituo cha afya, Amina alifanya jambo ambalo baadaye lingekuwa muhimu kwake kuliko alivyotarajia. Aliandika kwenye karatasi ya oda muda aliokuwa ameupiga simu, jina la mlinzi aliyekuwa amefika, na kwamba Salma alikuwa pale. Hakufanya hivyo kwa sababu alitarajia madai; alikuwa na tabia ya kuandika hitilafu za mashine na matukio yasiyo ya kawaida dukani. Salma alimwona akiandika na akaongeza kwamba mteja wa shati la bluu alikuwa bado mbele wakati kikombe kilipoanguka. Amina hakujua jina la mteja huyo, kwa hiyo aliacha mstari wazi badala ya kutengeneza jina.
Juma alipoongea naye kwa simu, alitaka kujua kama angefunga duka mapema. Amina alisema angefunga baada ya kuosha sakafu na kuhakikisha hakuna mali ya Baraka iliyobaki. Walipokagua eneo la kiti, hawakupata chochote isipokuwa kifuniko kidogo cha chupa ya maji ambacho hakujua kama kilikuwa chake. Amina alikataa kukiweka kama “ushahidi”; alikitupa pamoja na taka nyingine. Uamuzi huo mdogo ulimkumbusha baadaye kwamba si kila kitu kinachopatikana karibu na tukio kinakuwa na maana.
Salma aliuliza kama wangetoa taarifa kwa wateja. Amina akasema hapana, si mpaka wajue zaidi. Walikubaliana kusema tu kwamba mtu aliugua na msaada uliitwa. Hakutaka jina la Baraka litangazwe kutoka dukani kabla familia yake haijajua. Hivyo, hata kabla ya hofu na lawama kuingia, Amina alikuwa tayari akijaribu kuweka mpaka kati ya tukio la umma na utu wa mtu aliyekuwa ameketi kwenye kiti chao.
Simu hiyo ikakatiza utulivu uliokuwa umeanza kurudi dukani.
#