Asubuhi iliyofuata Amina aliona gari jeupe lenye nembo ya Kituo cha Mwangaza likigeuka kutoka barabara kuu ya Nakuru–Naivasha na kuingia njia ambayo haikuonekana kwenye ramani iliyokuwa kwenye brosha ya Ruth.
Alikuwa amesimama kwenye foleni ya magari karibu na taa za barabarani, kikombe cha kahawa ya karatasi kikiwa kimebanwa kati ya viti. Ruth, aliyekuwa pembeni yake, alinyanyua kichwa kutoka kwenye simu.
“Hilo si barabara ya kituo,” alisema.
“Ndio maana sitaki tukimbilie hitimisho,” Amina akajibu. “Tutafuata barabara ya umma tu. Likigeuka kwenye eneo binafsi, tunasimama.”
Ruth akamtazama kwa wasiwasi. “Na kama Timo yumo?”
Amina hakujibu mara moja. Alikuwa amemwona kwa sekunde mbili tu kupitia dirisha la nyuma, kijana mwenye hoodie ya kijivu akiwa amekaa upande wa kushoto. Haikuwa sura ya kutosha kusema kwa uhakika alikuwa Timo. Alijua tamaa ya Ruth ya kuona mtoto wake ingeweza kugeuza kila kivuli kuwa uthibitisho.
“Tutathibitisha tunachoweza,” alisema. “Hatutaingia mahali tusipopewa ruhusa.”
Van hiyo ilibaki mbele yao kwa takribani kilomita kumi na mbili. Haikuwa inakimbia. Haikuwa ikijificha. Hilo ndilo lililomfanya Amina ajisikie vibaya zaidi. Gari lilikuwa likifanya jambo lililoonekana la kawaida kabisa, kana kwamba familia zote zilijua route hii.
Walipofika kituo cha mafuta cha umma, van ilisimama pembeni ya duka la vyakula. Dereva alishuka na kuanza kujaza mafuta. Amina akapaki mbali kidogo, akamwambia Ruth abaki garini, kisha akatembea kuelekea pampu akiwa na simu mfukoni.
“Samahani,” alisema kwa sauti ya kawaida. “Natafuta Kituo cha Mwangaza. Nilidhani ni upande mwingine.”
Dereva, mwanaume mwenye jaketi ya kijani, alimwangalia kwa tahadhari. “Kituo kikuu kiko upande mwingine.”
“Na hii van inaenda wapi?”
“Hatuwezi kutoa route za watoto kwa watu.”
“Siombi majina ya watoto.” Amina akaonyesha ramani iliyochapishwa kutoka kwenye brosha. “Ninauliza anwani ya drop-off kwa sababu familia tulipewa hii tu.”
Dereva alikunja uso. “Wewe ni mzazi?”
“Shangazi. Na mzazi yuko kwenye gari.”
Alipoona Ruth akitazama kutoka dirishani, dereva alilegeza mabega kidogo. “Mimi nina transport order tu. Sijui mikataba yenu.”
Amina hakumsogelea zaidi. “Naweza kuona destination iliyo kwenye order, bila majina?”
Dereva alisita, kisha akatoa karatasi iliyokuwa imekunjwa kwenye clipboard. Aliifunika sehemu ya juu kwa kiganja chake na kuonyesha mstari mmoja wa chini.
**ROUTE: KJN-2.**
Chini yake kulikuwa na namba ya safari na tarehe ya siku hiyo.
Amina hakupiga picha. Aliandika code kwenye karatasi yake.
“KJN-2 ni anwani?”
“Ni code ya route.”
“Kwa kituo gani?”
Dereva akatikisa kichwa. “Hapo ndipo naishia.”
Ruth alikuwa ametoka garini bila Amina kugundua. Alifika akiwa ameshika risiti kwenye simu yake.
“Hii ndiyo nililipia,” alisema, akionyesha receipt ya malipo ya usafiri. “Inaandika Main Campus Transfer. Hakuna KJN-2.”
Dereva alitazama risiti kwa muda mfupi, kisha akageuza macho. “Mama, mimi si billing.”
“Mtoto wangu yumo humo?” Ruth akauliza.
Amina aliinua mkono kabla sauti haijapanda. “Ruth.”
Dereva akasema, “Siwezi kuthibitisha roster.”
“Lakini unaendesha watoto ambao wazazi wao hawajui wanapelekwa wapi?”
“Naendesha route niliyopewa.”
Jibu hilo halikuwa ungamo wala uongo. Lilikuwa ukuta wa kazi ndogo ndani ya mfumo mkubwa. Amina alilitambua mara moja. Kumsukuma dereva hakungeleta mamlaka aliyokuwa hana.
Walirudi garini. Van iliondoka baada ya dakika nne. Amina aliendelea kuifuata kwa umbali, akirekodi kwenye daftari muda wa kuondoka, barabara walizopita na alama za maeneo ya umma. Ruth alikuwa kimya sasa.
Baada ya karibu dakika thelathini, barabara ikawa nyembamba. Vibao vya biashara vikapungua. Mwisho wa lami kulikuwa na njia ya changarawe na bango dogo la kijani lisilo na nembo ya Kituo cha Mwangaza. Liliandika tu: **KIJANI — PRIVATE ACCESS.**
Van ikageuka.
Amina akawasha indicator na kusimama kabla ya njia binafsi.
“Endelea,” Ruth alisema haraka. “Tuko nyuma yake tayari.”
“Hapana.”
“Amina, Timo anaweza kuwa hapo.”
“Na kama tukiingia bila ruhusa, watasema tumekiuka usalama wao na kila kitu kingine kitafunikwa na hilo.”
Ruth akafungua mlango kana kwamba angetembea kwa miguu.
Amina akamwangalia. “Ukienda, sitakushika. Lakini fikiria unachotaka baada ya dakika kumi. Kumwona kwa sekunde? Au kujua kwa nini anahamishwa bila taarifa na kuweza kuzuia isitokee tena?”
Ruth alikaa bila kufunga mlango kwa muda. Hatimaye akauvuta na kuufunga.
Amina alichukua picha ya bango kutoka barabara ya umma, akaandika namba ya gari, saa na umbali kutoka kituo cha mafuta. Kisha akampigia Neema Ochieng, afisa wa ulinzi wa watoto wa kaunti ambaye alikuwa amepokea complaint yao usiku uliopita.
“Amina, umeingia kwenye property?” Neema akauliza mara moja baada ya kusikia maelezo.
“Hapana. Tumesimama kwenye public road.”
“Vizuri. Usifanye site inspection mwenyewe.”
“Nina plate, route code KJN-2, transport receipt ya familia isiyo na code hiyo, na location ya gate.”
“Niandikie facts tu. Nitaangalia provider registration na authority ya hiyo site.”
Amina akatuma ujumbe huku Ruth akitazama lango la mbali. Dakika mbili baadaye, movement ilionekana ndani. Ruth akakaa wima.
“Ni lile gari?”
“Hapana.”
Van nyingine, ya rangi ya kijivu, ilitoka kwenye njia ya changarawe. Haikuwa na nembo kubwa; kulikuwa na sticker ndogo tu kwenye kioo cha mbele. Ilipita karibu nao na kuingia barabara kuu.
Amina aliiona namba yake. Ruth aliona zaidi: vichwa vitatu nyuma ya vioo vya tinted.
“Unaweza kuifuata,” Ruth alisema.
Amina aliweka kalamu chini.
“Hatujui inaenda wapi. Hatuna roster. Hatuna hata uhakika nani yumo.”
Ruth akakaza taya. “Hiyo ndiyo shida.”
Ndani ya sekunde chache van ilipotea kwenye kona, ikibeba watoto ambao hawakuwa na majina mbele yao, wala destination iliyokuwa imeonyeshwa mahali popote.
Amina akaandika saa hiyo pia. Sasa hakuwa na jibu la mahali watoto walipopelekwa, lakini alikuwa na route ya pili ambayo familia haikuwa imeambiwa na afisa wa kaunti angeweza kuifuatilia kwa mamlaka halali.
Gari la pili linaondoka bila orodha.
#