Tunu alitumia asubuhi ya siku ya tisa kwenye storage room iliyokuwa nyuma ya Duka la Kesho. Chumba hicho kilikuwa kidogo kiasi cha mtu mmoja kugeuka kwa tahadhari. Kulikuwa na boxes za chargers zilizokwisha, posters za zamani, fan belt ya generator na kabineti yenye lock ambayo ufunguo wake ulikuwa umefungwa kwenye ring ya cash drawer.
Alifungua kabineti kwa sababu old green folder haikuwa na kila kitu. Kwenye folder kulikuwa na renewals za baadaye, lakini transfer ya Pili ilihitaji kumbukumbu za wakati walipoanza kugawana duka. Tunu alitoa invoice moja iliyokuwa imekunjwa mara nne. Juu yake kulikuwa na majina mawili: **TUNU SENGO / PILI SAVA**.
Aliweka invoice karibu na current registration copy. Jina la Pili lilionekana kama kitu ambacho alikuwa amekisukuma pembeni kwa miaka mingi. Alikumbuka siku Pili alipoondoka: kulikuwa na mvua kubwa, supplier alikuwa amekuja kudai malipo, na Pili alisema anahitaji kujaribu biashara ya nafaka upande wa inland. Tunu alimwambia angefuata transfer kwenye office. Siku zikaenda, renewals zikaja, na kila mara Tunu akafikiri “mwezi ujao.”
Hamadi aliingia akitokea route yake, bado amevaa shati lenye vumbi la bus stand.
“Umefika hapa tangu saa moja?”
“Nimepata kitu.”
Tunu akamwonyesha invoice. Hamadi hakugusa.
“Hiyo ndiyo stock ya mwisho?”
“Sijui. Kuna tarehe mbili.”
Walipanga invoice tatu kwa tarehe. Ya kwanza ilikuwa order ya cables na screen protectors. Ya pili ilikuwa adjustment baada ya Pili kubeba sehemu ya cartons. Ya tatu ilikuwa statement yenye mstari wa *balance pending*. Tunu alikumbuka walipanga kulipa kwa installments, lakini hakumbuki nani alichukua receipt ya mwisho.
“Usiandike kwamba Pili alikimbia na deni,” Hamadi alisema.
“Sijaandika.”
“Nakuonya tu kwa sababu sasa umeumizwa. Memory ikianza na hasira, itakutengenezea villain.”
Tunu akaketi chini ya kabineti. “Nilimwambia nitaifuatilia transfer. Sikuifuatilia.”
“Hilo ndilo unalojua.”
“Na nilitumia stock iliyoachwa kuendelea kuuza.”
“Hilo pia unalojua. Kile usichojua ni kama deni liliisha.”
Tunu alipata simu ya supplier wa zamani kwenye card ya account iliyokuwa na namba iliyofutika. Alipiga namba ya current supplier kwanza, akaomba kuzungumza na clerk aliyekuwa akihudumia account ya miaka saba iliyopita. Baada ya kuhamishwa mara mbili, sauti ya mwanamume ikajibu.
“Unamtafuta nani?”
“Mimi ni Tunu wa Duka la Kesho. Natafuta account ya Tunu Sengo na Pili Sava ya zamani.”
“Sina ruhusa kutoa taarifa kwa simu.”
“Sihitaji amount ya siri. Nataka kujua kama statement ya mwaka huo bado ipo na ni mchakato gani wa kuomba copy.”
Clerk akamwuliza date ya account. Tunu akasoma kutoka invoice. Mwanaume huyo akasema, “Nakumbuka order ya mwisho. Kulikuwa na sehemu ya balance ambayo haikupewa closure. Siwezi kusema ililipwa na nani.”
“Unaweza kuweka request yangu kwenye account?”
“Tuma copy ya invoice na authorization ya current owner.”
“Mimi ndiye ninayeendesha duka.”
“Hiyo si sawa na record ya co-owner.”
Tunu akaandika email ya request bila kuongezea msimamo. Aliweka invoice ya majina mawili, current case receipt na maelezo kwamba anatafuta prior trader kwa transfer. Hamadi akasema, “Umeanza kuuliza kwa mtu wa nje kabla ya kumuuliza mwenyewe.”
“Sina namba yake.”
Walipitia backup ya simu ya zamani iliyokuwa imehifadhiwa kwenye laptop. Tunu alifungua folder ya messages na kutafuta “Pili”. Ujumbe wa miaka saba iliyopita ulikuwa mfupi: *Nimefika salama. Tutaongea kuhusu transfer.* Mwingine uliandikwa na Tunu: *Usisahau kusaini pages za mwisho.* Hakukuwa na jibu.
Kwenye contact list kulikuwa na namba iliyotajwa kama **PILI - INLAND**. Tunu alii-save kwenye simu mpya bila kubadili jina. Alipiga. Ring moja. Ring mbili. Ring tatu. Aliweka speaker, lakini Hamadi akatikisa kichwa kumwambia asiweke sauti ya mtu bila ruhusa. Tunu akaondoa speaker.
Mara ya nne, line ilikata. Tunu alituma message fupi: *Ni Tunu wa Duka la Kesho. Natafuta mazungumzo ya transfer ya zamani. Ni muhimu kwa record, si lawama. Tafadhali nijibu ukipata nafasi.*
Mchana, Tunu alienda kwenye bus stand kuuliza driver aliyekuwa akifanya route ya inland. Jina la Pili halikuwa siri, lakini habari za watu zilikuwa na mapengo. Driver mmoja alisema mwanamke mwenye jina hilo aliwahi kuuza nafaka mjini mwingine. Mwingine alisema alihamia karibu na ziwa. Tunu hakuchukua hayo kama facts; aliandika tu nani alisema nini na tarehe ya kuuliza.
Alipokuwa akitoka bus stand, alikutana na mteja wa zamani aliyekuwa amemwona Tunu na Pili wakifungua duka miaka iliyopita. Mteja huyo alikumbuka kwamba Pili alikuwa na daftari la bluu, na alichukua photocopies za invoices siku alipoondoka. Hakukumbuka kwa nini. Tunu aliandika namba yake kwa ruhusa, akamwomba amweleze tu kama atakumbuka contact, si kutangaza kwamba Pili alikuwa na deni.
“Mlikuwa mnafungua pamoja,” mteja alisema. “Nilidhani kila kitu kilikuwa sawa.”
“Sisi pia tulidhani hivyo.”
“Kuna vitu mtu hujua baada ya kuhitaji karatasi.”
Tunu alirudi storage room na kuangalia sehemu ambayo daftari la bluu lingekuwa kama liliwahi kubaki. Hakulipata. Badala yake akakuta kadi ya supplier iliyoandikwa kwa penseli: *call before changing account*. Maneno hayo yaliongeza swali, hayakutoa jibu.
Aliporudi dukani, Beka alikuwa amepanga invoices kwa plastic sleeves na kuziweka kwenye box ya *prior trader*. “Nimeweka labels,” alisema. “Usichanganye na receipts za sasa.”
Tunu akamwonyesha message ya namba ya Pili. Haikuwa na jibu bado.
Aliandika muda wa simu iliyopigwa, ujumbe uliotumwa na jina la kila mtu aliyemsaidia. Kwenye kona ya page aliweka alama ndogo: *contact trail, not proof of consent*. Beka akamuuliza kwa nini anaandika kila tahadhari. Tunu akasema, “Kwa sababu kesho nikisoma nikiwa na hofu, sitaki kumbukumbu iniongoze kwa uongo.”
“Ukimfikia,” Beka alisema, “utamwambia nini?”
“Kwamba nilipaswa kumtafuta mapema.”
“Na kama ana hasira?”
“Atakuwa na sababu.”
Jioni ilipokaribia, Tunu aliangalia screen yake bila kutarajia. Namba ile ilikuwa imepiga. Aliipiga tena. Baada ya ring ya tano, sauti ya mwanamke inasema, “Tunu? Umenipata baada ya miaka mingi.”
---