Amina alikutana na Juma na Rehema kwenye ukumbi wa nje wa jengo la kazi yake. Alisema hakuweza kuwaalika ndani kwa sababu alikuwa na mkutano, lakini Juma alitambua kwamba alichagua mahali ambapo watu wangeweza kuondoka haraka. Mwezeshaji wa kikao aliweka simu ya kurekodi mezani, na Amina akakubali mazungumzo yahifadhiwe.
“Sitaki mniweke kwenye kundi la watu waliowachukua fedha,” Amina alisema.
Rehema akajibu, “Hatutaanza na kundi. Tutaanza na malipo yako, ujumbe wako, na kile ulichomwambia Juma.”
Amina alitoa bahasha yenye nakala za miamala. Alikuwa amelipa akaunti mbili tofauti kwa nyakati tofauti. Moja ilikuwa imeandikwa kwa jina la kampuni ndogo, nyingine kwa jina la mtu binafsi. Alisema alilipia huduma yake mwenyewe kabla hajamweleza Juma kuhusu fursa hiyo.
“Ulipokea rufaa?” Juma aliuliza.
Amina alikaa kimya.
Rehema hakumwongezea shinikizo. “Jibu kwa namba au tarehe kama unaweza.”
Amina akafungua programu ya benki na kuonyesha ingizo la malipo. Kiasi kidogo kiliingia kwenye akaunti yake siku nne baada ya Juma kufanya malipo. Maelezo ya malipo yalikuwa “thank you”. Hakukuwa na jina la kampuni.
“Hii ilikuwa zawadi,” Amina alisema.
“Uliambiwa iwe zawadi kabla hujamshawishi Juma?” Rehema akauliza.
“Nilijua watu waliokuwa wakiwaleta wengine wangeweza kusaidiwa.”
“Kwa pesa?”
Amina hakujibu.
Juma alihisi hasira yake ikimvuta mbele. “Ulinambia umefanya nao na kila kitu kilikwenda vizuri.”
“Nilikuwa nimepata sehemu ya huduma.”
“Ulinambia haikuwa na hatari.”
“Nilitaka usiogope.”
Rehema akakata mazungumzo. “Hapo ndipo tofauti iko. Ulikuwa na taarifa iliyokufanya usiwe na uhakika, lakini ulizungumza kama ulikuwa na uhakika.”
Amina akafungua ujumbe uliokuwa kwenye simu yake. Mtu aliyemtumia alimuuliza kama “mwalimu mwingine” angeweza kutuma fedha wiki hiyo. Ujumbe huo ulikuwa umetangulia malipo ya Juma kwa siku mbili. Baada ya malipo, Amina alipewa ujumbe wa kumshukuru kwa kuleta “account mpya”.
Juma alichukua kalamu na kuandika tarehe. Alipoona neno account, alikumbuka kwamba Amina hakuwahi kumwita mwathirika au mteja. Alikuwa amemwita “account”, kana kwamba alikuwa sehemu ya orodha.
Amina akasema yeye pia alikuwa amepoteza pesa nyingi. Alikuwa ametuma malipo kwa mtu aliyemdaiwa kuwa mtoa huduma, na baada ya hapo alibaki na deni. Alisema alishawishi Juma kwa sababu aliamini mchakato ungefunguka baadaye.
“Ulipata onyo?” Rehema aliuliza.
Amina alitikisa kichwa. “Nilipata ujumbe kwamba malipo yalikuwa na tatizo.”
“Lini?”
“Baada ya malipo yangu ya pili.”
“Na kabla ya Juma kufanya malipo?”
Amina akatazama chini. “Ndiyo.”
Juma alihisi kifua chake kikibana. Sasa ukweli haukuwa tu kwamba Amina alipata rufaa. Alikuwa amepokea onyo na bado akamwambia Juma kwamba kuchelewa kungeharibu nafasi yake.
“Kwa nini hukuniambia?” Juma aliuliza.
“Nilikuwa naogopa ukijua, ungeacha. Nilikuwa nataka kurejesha pesa yangu kwanza.”
“Kwa hiyo ulinitumia kama njia ya kurudi kwenye hasara yako.”
Amina alilia, lakini Rehema hakumwambia Juma apunguze swali. “Kulia hakubadilishi mlolongo,” alisema. “Lakini pia hasara yako haifuti jukumu lako.”
Amina akawapa nakala za mawasiliano yote, pamoja na namba ya akaunti ambayo ilikuwa haijaonekana kwenye kikao cha kwanza. Akaunti hiyo ilipokea pesa zake mwenyewe, sehemu ya malipo ya Juma, na malipo mawili ya watu wengine. Jina lililokuwa kwenye akaunti lilikuwa la mtu tofauti na yule aliyekuwa akizungumza nao kwa simu.
Juma akaifananisha na mawasiliano aliyokuwa amehifadhi. Namba hiyo ilikuwa kwenye simu yake chini ya jina “Mshauri wa Muda”, jina aliloweka baada ya Amina kumtumia. Alihisi aibu kwamba alikuwa ameihifadhi bila kuuliza.
“Hii namba ilikupigia lini?” Amina aliuliza.
“Nilipoambiwa malipo yangu yamepokelewa.”
Rehema akamwomba Juma asifute jina hilo. Alipiga picha ya skrini ya mawasiliano, akahifadhi nakala ya akaunti, na akaandika kwamba Amina alikuwa shahidi mwenye maslahi yanayokinzana.
Amina akasema, “Mkinifikisha kwenye malalamiko, watu wataona mimi ni tapeli.”
“Ukiwekwa kama mtu asiye na kosa, ushahidi utapotoshwa,” Rehema akasema. “Tutaandika ulivyopoteza pesa, ulivyopokea rufaa, na ulivyokutumia ujumbe wa onyo.”
Juma hakupenda kusikia neno “kutumia”, lakini alijua lilikuwa karibu na ukweli kuliko neno “kusaidia”. Alimwambia Amina kwamba angeweza kusema mbele ya afisa kwamba alikuwa amejaribu kumshawishi, lakini hangeweza kusema hakujua chochote.
Mwezeshaji alifunga jalada la maelezo na kuuliza kama kila mmoja alikubaliana na nakala hiyo. Amina alisaini baada ya kusoma mara mbili. Juma akasaini chini yake.
Walipokuwa wakitoka, simu ya Juma ilitoa sauti ya ujumbe. Alifungua na kuona namba mpya ya akaunti ikiwa kwenye ujumbe wa zamani. Akaunti hiyo ilikuwa na jina tofauti, lakini tarakimu nne za mwisho zililingana na namba ambayo Juma alikuwa ameiweka kwenye mawasiliano yake miezi mitano iliyopita chini ya jina lingine.
Juma alifungua faili la simu na kutafuta jina hilo la zamani. Lilikuwa limeandikwa kama mtu aliyewahi kumpigia kuhusu kazi ya muda, si kama akaunti ya huduma. Alikumbuka kwamba namba hiyo ilikuwa imetumwa kwake na Amina kabla ya kuanza mazungumzo ya malipo.
“Uliihifadhi lini?” Rehema aliuliza.
“Miezi mitano iliyopita. Nilidhani ilikuwa namba ya mshauri wa kazi.”
Amina akamwangalia. “Mimi nilipata kutoka kwa mtu mwingine. Sikujua ni nani alikuwa nyuma yake.”
“Lakini uliendelea kuitumia,” Rehema alisema.
Amina akakubali. Mwezeshaji akawaomba watenganishe mambo mawili: ushahidi wa kwamba Amina alipoteza pesa, na ushahidi wa kwamba alisambaza namba bila kuijua vizuri. Kila sehemu iliandikwa kwa kichwa chake.
Juma alihisi kama picha iliyokuwa imechanganyikana inaanza kupata mistari. Mtu aliyepokea pesa zake alikuwa amebadilisha majina, akaunti na namba, lakini hakuweza kubadilisha tarehe zote.
Aliifunga jalada lake na kuandika kwamba akaunti mpya haikuthibitisha hatia, lakini ilithibitisha kwamba mlolongo ulikuwa mkubwa kuliko malipo yake pekee.
Na safari hii, hakutaka jina jipya lifute kumbukumbu ya jina la zamani.
Kumbukumbu hiyo ilikuwa sasa sehemu ya ushahidi wa watu wote waliokaa mezani.
---