Juma aliweka daftari jipya la fedha juu ya meza ya jikoni Jumapili asubuhi. Pembeni yake kulikuwa na faili la bluu la nyumba, taarifa ya deni, na orodha ya akaunti zote walizotumia. Rehema aliweka kikombe cha chai karibu na daftari, lakini hakuketi mpaka Juma alipomwita.
“Usiweke daftari hili kama ishara ya kwamba sasa tunapaswa kusameheana,” alisema.
“Sitaki iwe ishara. Nataka iwe kanuni.”
Rehema akafungua ukurasa wa kwanza. “Kanuni gani?”
“Kwamba kila akaunti ijulikane. Kwamba deni jipya lisifichwe. Kwamba pesa ya dharura isitumiwe kwa fursa ambayo haijathibitishwa. Kwamba ukiona kitu kisichoeleweka, uulize kabla ya malipo.”
“Na kama sitaki kuangalia kila mwezi?”
“Tutapanga siku moja. Si kwa sababu huniamini, bali kwa sababu mfumo haupaswi kutegemea mtu mmoja kuwa macho kila wakati.”
Rehema alichukua kalamu. Walianza na mapato ya mwezi, kisha wakatenganisha gharama za chakula, usafiri, ada ya mtoto na deni. Juma alipoandika kiasi alichotuma kwa broker, mkono wake ulisimama.
“Usikipunguze,” Rehema alisema. “Karatasi inahitaji ukweli wa pesa, si hadithi ya kosa.”
Juma akaandika kiasi kamili. Kisha akaandika tarehe za malipo na ada alizolipa baada ya kuambiwa huduma ilikuwa karibu kukamilika. Kwenye safu ya maelezo aliandika, “Marejesho hayajahakikishwa.”
Rehema akasoma. “Hiyo iwe juu ya ukurasa.”
“Kwa nini?”
“Kwa sababu ukiona pesa hiyo kama inakuja, utaitumia kabla haijaja.”
Juma akaihamisha juu. Walijadili kama akiba ya nyumba ibaki kwenye akaunti ile ile. Rehema alitaka iwe akaunti yenye taarifa ya pamoja, lakini si akaunti ambayo Juma angeweza kuhamisha pesa peke yake. Juma alikubali hata kama ilimaanisha kupoteza uhuru aliouzoea.
“Uwazi si kunipa password zako zote,” Rehema alisema. “Ni kutonifanya nigundue maisha yetu kupitia benki.”
Juma akaandika sentensi hiyo chini ya kichwa cha “mambo yasiyofichwa”.
Walipofika kwenye kikomo cha malipo, Juma alipendekeza kwamba kila malipo ya zaidi ya kiasi fulani yajadiliwe. Rehema akaongeza kwamba uamuzi wa haraka unaotumia maneno “leo tu” usifanywe siku hiyo hiyo. Lazima kuwe na muda wa kuangalia mkataba, akaunti na jina la mpokeaji.
“Kama ni fursa nzuri kweli, itavumilia siku moja,” alisema.
Juma alijua kanuni hiyo ingemzuia mtu aliyekuwa amejenga maisha yake juu ya hofu ya kuchelewa. Aliikubali.
Baada ya saa moja, waliita benki na kuomba taarifa za akaunti zote. Juma alitaka kuahirisha kwa sababu huduma ya simu ilikuwa na foleni, lakini Rehema alimtazama tu. Hakuhitaji kumkumbusha.
Afisa wa benki alituma taarifa kwa barua pepe. Juma akaifungua mbele yake. Kulikuwa na malipo madogo mawili ambayo alikuwa amesahau. Moja ilikuwa ada ya huduma, nyingine ilikuwa uhamisho wa siku aliyodai hakukuwa na pesa ya ziada.
Rehema hakupaza sauti. “Ulisahau kweli?”
“Ndiyo. Nilikuwa nimeangalia akaunti kwa hofu, si kwa utaratibu.”
Hilo lilimfanya aone tofauti ya kuangalia na kujua. Alikuwa akifungua programu ili aone kama amebaki salama, lakini hakuwahi kujenga picha kamili ya majukumu yake.
Waliweka tarehe ya kwanza ya mapitio ya pamoja. Pia waliandika kwamba kila mmoja angeweza kusema hapana bila kulazimika kuthibitisha upendo. Juma alisisitiza sentensi hiyo kwa sababu alijua angeweza kujaribiwa kutumia huzuni yake kumfanya Rehema akubali.
“Ukisema hapana, hutakuwa unaniadhibu,” Rehema alisema. “Utakuwa unalinda nyumba yetu.”
Juma akakubali.
Mchana ulipofika, Amina alituma ujumbe uliosema alikuwa tayari kuleta nakala nyingine za mawasiliano. Juma alitaka kukutana naye peke yao. Rehema akasema, “Mkutane kwenye njia rasmi. Kila taarifa iingie kwenye faili.”
Juma hakupinga. Amina alikuwa rafiki yake, lakini ukaribu haukuwa tena sababu ya kuacha kumbukumbu.
Walifika kwenye ofisi ya malalamiko na kuweka nakala za akaunti mbele ya afisa. Afisa akawaambia kwamba taarifa ya nyumba na deni si sehemu ya malalamiko, lakini Juma alisisitiza kwamba uamuzi wake wa kifedha ulikuwa sehemu ya muktadha, si dai la kisheria. Aliweka tu kile kilichohusu malipo na ujumbe.
Rehema akamsifu kwa kutenganisha mambo. “Si kila kitu cha maisha yetu kinapaswa kuwa ushahidi wa kesi.”
Juma akatabasamu. “Ninajifunza mipaka.”
Jioni, daftari jipya lilifungwa juu ya faili la nyumba. Rehema akampa Juma faili la bluu, lakini daftari lilibaki wazi juu yake.
“Tunajenga,” alisema, “lakini hatutajenga kwa kujifanya kwamba hakuna kilichotokea.”
Juma alifungua ukurasa wa kwanza na kuona kanuni zote. Uhuru wake wa zamani ulikuwa umepungua, lakini haukuwa umeibiwa. Aliutoa kwa sababu alijua siri ilipoutumia.
Rehema akasema, “Hii ni njia, si msamaha.”
Juma akajibu, “Nitajifunza kutembea.”
Alifunga daftari baada ya kuweka tarehe ya mapitio ya mwezi.
Kabla ya kuondoka jikoni, Juma alifungua ujumbe wa broker uliokuwa ukiahidi sehemu ya marejesho. Ujumbe huo ulitaka ajibu ndani ya saa mbili. Aliuweka kwenye jalada la ushahidi, kisha akaandika kwenye daftari kwamba marejesho hayakuwa sehemu ya mpango wa malipo.
Rehema akamuuliza kama alitaka kumjibu.
“Nitajibu kupitia afisa wa malalamiko,” alisema.
“Na kama watakutisha?”
“Ujumbe utabaki. Sitaufuta kwa sababu unanifanya niogope.”
Rehema alikaa kimya kwa muda. Kisha akafunga faili la bluu na kulisogeza upande wake. “Mwezi ujao tutakagua kama mpango huu unafanya kazi. Kama haufanyi, tutabadilisha namba, si kuficha tatizo.”
Juma akakubali. Alijua kuwa mfumo mpya ungejaribiwa na siku mbaya, si na Jumapili hii yenye utulivu. Lakini kwa mara ya kwanza, siku mbaya ilikuwa na mahali pa kuandikwa, kuulizwa na kurekebishwa.
Juma alifungua ukurasa wa mwisho na akaandika ahadi moja tu: “Hakuna uamuzi wa pesa unaohitaji siri ili ufanikiwe.” Aliisoma kwa sauti, kisha akaweka kalamu chini.
Rehema akaiweka faili hiyo mahali pa wazi, si droo ya Juma peke yake.
Huo ulikuwa mwanzo mdogo, lakini ulikuwa mwanzo uliokuwa na mashahidi.
Na hakuna kilichofichwa tena chini ya jina la kesho.
Ya kesho.
---