Amina alikaa sakafuni mbele ya kabati la chini la baba, ufunguo mdogo ukiwa kwenye kiganja chake. Droo ilikuwa na alama ya mikwaruzo pembeni, kana kwamba mtu alijaribu kuifungua kwa kisu. Halima aliweka taa ya simu karibu na kufuli.
“Usiipinde,” Neema akasema. “Tukiivunja, tutapoteza kitu.”
“Huenda kufuli ndiyo imevunjwa zamani,” Halima akasema. “Mikwaruzo hii si ya jana.”
Amina aliingiza ufunguo taratibu. Ulikataa mwanzoni, kisha ukageuka kwa mlio mdogo. Droo ikatoka sentimita chache. Ndani kulikuwa na simu ya zamani yenye kifuniko cha plastiki, kadi mbili za kumbukumbu, bahasha ya risiti, na kijikaratasi kilichoandikwa namba nne za simu.
Juma hakuwa bado amerudi.
“Simu hii inaweza kuwa na ujumbe wa baba,” Neema alisema.
“Au inaweza kuwa na mambo ambayo Juma alikuwa akiyatafuta,” Halima akasema.
Amina aliiweka kwenye chaja iliyokuwa ndani ya droo. Simu iliwaka baada ya dakika kadhaa, skrini ikiwa na picha ya baba akitabasamu akiwa ameshika kikapu cha nyanya. Nyuma yake kulikuwa na duka lao, kabla Juma hajapanua paa la bati.
Kumbukumbu zilikuwa zimejaa ujumbe wa wapangaji na risiti za malipo. Halima aliingia kwenye programu ya ujumbe wa kawaida, akasogeza orodha chini kwa kidole.
“Angalia tarehe,” alisema.
Kulikuwa na ujumbe uliotumwa kutoka kwa namba isiyokuwa imehifadhiwa kwa jina.
**Bwana Mhando, nikituma amana leo, utahakikisha ndugu yako anakamilisha uhamisho ndani ya siku saba?**
Ujumbe huo ulikuwa umetumwa siku mbili kabla ya mazishi.
Neema akakaa kwenye kiti.
“Bwana Mhando ni baba?”
“Ujumbe mwingine umetumwa kwa baba,” Halima akasema. “Hapa kuna majibu.”
Akasoma kwa sauti.
**Usifanye haraka. Nimewaambia watoto wangu waangalie hesabu.**
Ujumbe wa pili ukaja baada ya saa moja.
**Juma amesema ana mamlaka ya kusaini. Sitaki familia iendelee kuvutana. Nimeweka pesa kwa sababu aliniambia muda ni mfupi.**
Amina alihisi shingo yake ikikaza.
“Juma amesaini?”
“Ujumbe unasema Juma amesema,” Neema akamkumbusha.
“Basi tutamtafuta aliyelipa.”
Halima alifungua namba hiyo kwenye programu ya ujumbe na kutuma salamu fupi. Hakujibu mara moja. Amina alichukua bahasha ya risiti iliyokuwa ndani ya droo na kuanza kuipanga kwa tarehe. Zilikuwa risiti za kodi, mafuta ya duka, na malipo ya hospitali. Kati yao kulikuwa na karatasi ya mashine ya malipo ya simu yenye namba ileile ya mpokeaji.
Mara simu ya zamani ikalia.
Ujumbe mpya ulionekana.
**Mimi ni Kaseke. Niko tayari kueleza nilicholipa, lakini sitaki kuingia kwenye ugomvi wa familia.**
Amina akajibu.
**Hatukuombi uchague upande. Tunaomba uthibitishe tarehe na kile ulichoahidiwa.**
Jibu likaja baada ya muda.
**Juma aliniambia kiwanja kingehamishwa haraka. Alisema baba yenu alikuwa amempa mamlaka yote baada ya kulazwa. Nilimtumia amana kwa namba aliyotoa.**
Neema akafunika mdomo.
“Kwa nini baba alimjibu asifanye haraka?”
“Kwa sababu alijua kitu kilikuwa hakijakamilika,” Amina akasema.
Halima akasogeza simu karibu na macho yake.
“Kaseke anasema ana nakala ya ujumbe wa Juma.”
Amina akamwomba aitume. Kaseke alituma picha ya skrini. Ujumbe wa Juma ulikuwa mfupi, lakini ulikuwa na tarehe na saa.
**Usijali, mimi ndiye nitakayeleta sahihi ya mwisho. Wao watakuja kuelewa baada ya pesa kuingia.**
Chini ya ujumbe huo kulikuwa na namba ya kumbukumbu ya amana na kiasi kilichotumwa. Amina hakukiita kiasi hicho kwa sauti. Hakutaka namba ivuke kutoka kwenye simu kwenda kwenye kumbukumbu za hasira kabla hawajathibitisha kila kitu.
“Tumwite?” Neema akauliza.
“Ndiyo. Lakini si hapa.”
Kaseke alikubali kukutana kwenye kibanda cha chai kilicho karibu na kituo cha mabasi, mahali palipokuwa na watu wengi na meza za wazi. Amina alienda na Halima. Neema alibaki nyumbani kusubiri Juma na kulinda sanduku.
Walipomwona Kaseke, Amina alitambua mtu ambaye hakutaka kuwa shujaa wa hadithi yoyote. Alikuwa ameshika faili la kahawia na simu yake, akitazama kila mara upande wa barabara.
“Sikujua baba yenu amefariki,” alisema.
“Alizikwa jana,” Amina akajibu. “Ndiyo maana tarehe ya amana ni muhimu.”
Kaseke alifungua faili. Ndani kulikuwa na nakala ya ujumbe, picha ya ramani ya kiwanja, na risiti ya uhamisho wa pesa.
“Juma alikuja kwangu dukani. Alisema baba yake alikuwa amempa jukumu la kuuza kwa sababu deni lilikuwa linamkaba. Aliniambia akimaliza, tutafanya uhamisho ndani ya siku saba.”
“Alikuonyesha hati?” Halima akauliza.
“Alionyesha nakala. Hakuniwekea asili mezani. Nilimuuliza kwa nini dada zake hawakusaini. Akasema ninyi mlikuwa mkiishi mbali na hamna muda wa mambo ya ardhi.”
Halima alikunja vidole.
“Na ukaamini?”
“Kwenye biashara, mtu huangalia kama anayezungumza ana funguo na anajua njia ya kufikia hati. Sikujua familia yenu ina barua zilizoficha maamuzi.”
Amina aliomba kuona risiti ya amana. Tarehe na saa zililingana na ujumbe wa simu ya baba. Pesa ilikuwa imetumwa kabla hata watu wa ukoo hawajakutana kuzungumza kuhusu afya yake ya mwisho.
“Juma alisema amana hii itakaa wapi?” Amina akauliza.
“Kwenye akaunti ya biashara, alisema. Nilimtumia namba ya simu aliyoniandikia. Sijui kama ni ya duka au yake.”
Kaseke akamwonyesha namba. Amina aliitambua. Ilikuwa namba ambayo Juma alitumia kupokea malipo ya duka, lakini kwenye ujumbe wa baba kulikuwa na kumbukumbu ya akaunti tofauti ya familia.
“Ulituma kwa sababu gani?” Halima akauliza.
“Nilitaka kuzuia mtu mwingine asichukue kiwanja. Nilidhani tunafanya biashara ya wazi.”
“Na sasa?”
“Sasa sitaki kumalizia uhamisho mpaka niwe na uthibitisho wa mamlaka ya familia yote. Sitaki pesa yangu iwe sababu ya kuvunja ndugu.”
Amina alifungua daftari lake na kuandika jina la Kaseke, tarehe ya mkutano, na vitu alivyoviona. Hakumwomba atie sahihi. Alimuomba atume nakala za risiti na ujumbe kwenye namba ya pamoja ya ndugu wanne.
“Ukituma kwangu pekee, Juma atasema nimepanga ushahidi,” Amina alisema. “Tuma kwa sisi wote.”
Kaseke alituma. Simu ya Amina ikalia mara moja, na ile ya Halima ikalia sekunde chache baadaye.
“Juma akipiga simu, nitamwambia nini?” Kaseke akauliza.
“Mwambie ukweli,” Amina akasema. “Familia imegundua kwamba amana ililipwa kabla ya mazishi, na hakuna uhamisho utakaokamilika mpaka sote tujue makubaliano.”
Kaseke akatikisa kichwa, lakini uso wake haukutulia.
“Juma aliniambia baba yenu angekuwa na hasira kama mngechelewesha. Alisema deni likifika mwisho, duka litaingia matatani.”
Amina alihisi baridi ikipita kwenye vidole vyake.
“Alisema deni gani?”
“Deni la duka, au la baba. Sikujua. Alisema tu muda ulikuwa unakimbia.”
Walirudi nyumbani wakati jua likianza kushuka. Neema alikuwa amekaa karibu na sanduku, jalada likiwa limefungwa mbele yake. Juma alikuwa hajafika, lakini alikuwa ametuma ujumbe mfupi kwenye simu ya Halima.
**Msifanye maamuzi kwa kusikiliza watu wa nje. Kiwanja hakijauzwa.**
Halima akamwonyesha Amina.
Amina akafungua ujumbe wa Kaseke, kisha risiti ya amana, kisha picha ya maneno ya Juma: *mimi ndiye nitakayeleta sahihi ya mwisho.*
“Hajasema hakupokea amana,” Halima akasema.
“Na Kaseke amesema aliahidi uhamisho ndani ya siku saba.”
Neema aliinuka.
“Tutamwambia nini Juma?”
Amina aliweka simu zote mezani.
“Tutamwambia kwamba kuanzia sasa, hakuna mtu anayekamilisha uuzaji kwa siri. Kesho tutatafuta makubaliano ya awali, tutajua pesa iko wapi, na tutauliza deni linamkimbiza nani.”
Simu ya Amina ikaita. Ilikuwa Kaseke.
Amina akapokea bila kuweka kwenye spika.
“Sikukwambia kila kitu pale,” Kaseke alisema. “Juma aliahidi kwamba hati safi itakuwa mikononi mwangu ndani ya siku saba. Leo ni siku ya pili tangu amana. Kesho anataka nikutane naye ili nipeleke salio.”
Amina akatazama sanduku la baba.
“Usipeleke salio.”
“Basi nitafanya nini na amana?”
“Ihifadhi. Usisaini chochote. Tutakutumia taarifa ya familia kwa maandishi.”
Kaseke akakubali, kisha akanyamaza kidogo.
“Kuna jambo lingine. Juma alisema ikiwa hamtakubali, atapata mtu mwingine wa kununua kabla hamjafungua sanduku.”
Simu ilipokatwa, Amina alitambua kwamba barua za baba hazikuwa zimechelewa. Zilikuwa zimefika dakika chache kabla ya kitu kutoweka kabisa.
Akaandika kwenye ukurasa mpya:
**AMANA IMELIPWA KABLA YA MAZISHI. UHAMISHO UMEAHIDIWA NDANI YA SIKU SABA.**
Chini yake akaweka mstari mmoja mzito.
**KESHO TUTAMFUATILIA MNUNUZI, SI MANENO YA JUMA.**
---